artık buna azmin zaferi mi dersiniz ne dersiniz bilemiyorum ama gerçekten doğru tarifi bulmak çok önemli kim ne derse desin :D bir ilk yaptığım kurabiyelerin tipine bakın, bir de bunlara bakın :D aradaki 7 farkı bulun hatta :P fırından çıktıkları zaman öyle mutluydum ki... kurabiyelerim şeker hamuruna göre küçük değil artık... bunlar benim ikinci denemem :))) ve ben bunu sevgili şekerkurabiyeci'nin tarifiyle başardım... bu kurabiye işiyle haşır neşir olmaya başladığımdan beri özellikle facebook'ta takip etmediğim sayfa kalmadı diyebilirim :D ama nedense içlerinde en çok şekerkurabiyeci'nin kurabiyelerini sevdim... bence çok temiz iş çıkarıyor ;)))

şeker hamuruyla kurabiye süslemek isteyen pek çok kişinin karşılaştığı ilk zorluk kurabiyelerin piştikten sonra küçülmesi ve dolayısıyla şeker hamurunun kurabiyelerden daha büyük olması... önemli olan doğru tarifi bulmak... zaten ondan sonrası tamamen sizin yaratıcılığınızı konuşturmanıza kalıyor :))))

en baştan beri söylediğim gibi, türkiye'de kaynak bulmak çok zor... herkes bir şeyler yapmak istiyor, kimi örgü, kimi dikiş, kimi takı tasarımı, kimi keçe işi, kimi kanaviçe, kimisi de butik pastacılık... türkiye'de çok yetenekli insanlar var ve neredeyse hepsinin kendisine ait bir internet sitesi, blogu ya da facebook sayfası var... hepsinin çalışmalarını internetten görmek mümkün... ama neyin nasıl yapıldığını kimse anlatmıyor... tabii ki bu herkesin kişisel tercihi... neticede bir şeye emek verdiğinde o emeğin karşılığını görmek istiyor insan... çalışmalarına dair püf noktalarını ya da kişisel yöntemlerini herkesle paylaşmak zorunda değil kimse... ama ufacık bir bilgi bile bazen hayat kurtarıcı olabiliyor...

neyse gelelim şu meşhur tarife... işte malzemeler:

-1 su bardağı pudra şekeri (ben ilk başta pudra şekerini direkt döküyordum ancak birkaç yerde okudum ki, pudra şekerini de aynı un gibi elersek, kekler, kurabiyeler daha güzel oluyormuş... açıkcası ben neden elediğimizi bilmesem de, eliyorum işte :))) eleyip elememek size kalmış :)))
-250 gram tereyağı (oda sıcaklığında)
-1 yumurta (oda sıcaklığında)
-4 su bardağı un (eleyin tabii ki :D ve yavaş yavaş ekleyin)
-1 paket vanilya (vanilya özütü kullanmamakta diretiyorum :D)
-İsteğe göre kakao ya da hindistan cevizi de koyabilirsiniz... (kakaoluyu deneyin, çok lezzetli oluyor)

bütün malzemeleri derin bir kaba alın ve elinize temiz bir eldiven geçirip yoğurmaya başlayın :)))) yoğurun, iyice yoğurun, unu tamamen yedirin... ne böyle fazla sert ne de cıvık bir hamur olsun, siz bilirsiniz o meşhur kulak memesi kıvamını :D işte öyle olsun, kulak memesi kıvamında... :))))

hamurumuzu iyice yoğurduktan ve elimize yapışmayacak şekilde yumuşak bir kıvama geldikten sonra streçleyip en az yarım saat buzdolabında dinlendiriyoruz :))) siz de bu aşamada bulaşıklarınızı yıkayabilirsiniz.... (şahsen ben öyle yapıyorum ;)
şimdi de fırın tepsilerimizi hazırlayalım... fırın tepsimiz ölçüsünde pişirme kağıdı kesip tepsiye yerleştiriyoruz... ben geçenlerde hamurumu buzdolabında 1 saat tuttum, dolaptan çıkardığımda hamurum donmuş gibiydi. tabii önce bir korkuya kapıldım 'eyvah hamuru dondurdum' dedim, ama sonra elime alıp, elimin sıcaklığıyla yoğurmaya başlayınca ısındı ve yumuşadı... bu arada hamurun içinde tereyağı olduğu için biraz yağlı bir hamur ama lezzeti yadsınamaz :))) bakın şimdi canım nasıl kurabiye istedi ;)
sonrası malum zaten, bildiğiniz şeyler... ben hamurumu merdane ile açıyorum. hatta tezgahın üstünü unlamayın bile, serin bi yağlı kağıt masanın üzerine, yağlı kağıdın üstünde açın... (bu da benim yöntemim) ufak parçalar koparıp ufak parçalar halinde açın, çok ince açmayın ama, şeker hamuru ile süsleyeceğimiz için ben kurabiye hamurunun kalın olmasından yanayım... kalın açın, istediğiniz kalıpla kesin. bu arada fırını fan kısmında çalıştırıyorum ben ve 165-170 derecede ısıtıyorum. zaten kurabiyeler çok kısa sürede pişiyor, henüz acemi olduğum için fırının başından da pek ayrılamıyorum açıkcası, ara sıra kontrol ediyorum fırının kapağını açıp :))) bi yerde okumuştum, kurabiyeleri fırına koymadan evvel kürdanla minik delikler açın üstünde diye, bi gün denedim (ben de her denileni yapıyorum :))) hiçbişi farketmedi, ne işe yaradığını bilmediğiniz şeyleri yapmayın :))) 15-20 dakikada güzelce pişmiş oluyor kurabiyelerimiz... fırından çıkarınca soğumaya bırakın... ben tepside soğutmuyorum, her fırında olan ızgara telinin üstüne alıyorum tek tek kurabiyeleri, öyle soğutuyorum... bunu da sevgili Berna Gürşen'den öğrendim :)))

kurabiyeler soğuduktan sonra işin en en en en zevkli kısmı başlıyor :))) şeker hamuru ile süsleme kısmı... bu da sizin yaratıcılığınızı ve zevkini konuşturduğunuz kısım oluyor :)

benim uyguladığım kurabiye hamuru tarifi budur arkadaşlar... sizler de kendi tariflerinizi paylaşmak isterseniz, buyrun buraya... ben burada olacağım :)))

kurabiye tadında günler diliyorum ;)))

 

ikinci denememden kareler :)))

 

merhabalar.

uzun bir aradan sonra tekrar günlüğümün başındayım... geçtiğimiz hafta çok yoğun olduğum için yazmak için fırsat bulamadım. lafı fazla uzatmadan, bir önceki yayınımda bahsettiğim gibi sizlerle ilk eminönü maceramı paylaşmak istiyorum... hadi başlayalım... :)

efendim, ben ve çok sevgili arkadaşım burcu uzun bir süredir 'eminönü'ne gidelim, eminönü'ne gidip malzeme bakalım' diye birbirimizin başının etini yiyorduk... nihayet kalktık gittik... ben doğma büyüme istanbullu olmama rağmen, eminönü'nü pek bilmem... tabii bu, gerçek istanbul'un neresi olduğuyla da alakalı bir durum... ben anadolu yakasında doğdum, büyüdüm ve halen de orada yaşıyorum, bu yüzden avrupa yakası ile pek bir işim olmadı... ama burcu sağolsun, bana bu konuda da kılavuzluk etmede çok başarılı :))) burcu ile her yere gidebilirim açıkcası, çünkü kendisi hem iyi bir yaren hem zevkine fevkalade güvendiğim bir arkadaş hem de dünyanın en uyumlu insanı...
vapurdan inip iskeleden ışıklara doğru yürüdük... ışıklardan karşıya geçip, caminin avlusundan dolanıp mısır çarşısının içinden geçtik... aslında ilk bakmak istediğimiz yer burcu'nun bana en başından beri gidelim dediği ama ismini bir türlü hatırlayamadığı pasta malzemeleri satan bir dükkandı (bknz. fermo) ancak biz onu maalesef eminönü turumuzun sonunda bulabildik... bu çok sık yaşanan bir durumdur, hani gitmek istediğiniz belli bir yer vardır, aradığınız malzemeleri oradan almak istersiniz, ancak o yeri bulana kadar başka dükkanlara girip çıkarsınız ve başka dükkanlardan alışveriş yaparsınız, sonra asıl gitmek istediğiniz o dükkan pat diye önünüze çıkıverir :D (farkındayım, uzun bir cümle oldu ama umarım siz ne demek istediğimi anladınız :P)

benimkisi de o hesap işte... bi sürü dükkana girip çıktık, fermo'ya ulaşana kadar (ki aslında o kadar kolay bir yerde ki. eminönü kahve dünyasının yanında...) ben satın almak istediğimiz malzemeleri başka yerlerden aldım çıktım... siz siz olun, nereye gitmek istediğinizi bilmeden yola çıkmayın :)))mesela şimdi eğer bu yayını okuyorsanız, kesinlikle ilk etapta fermo'ya uğrayın derim... önce oraya bir bakın, sonra ara sokaklardaki diğer dükkanları dolaşın...

benim eminönü'ne gitmeden evvel internette pasta malzemeleri satan dükkanları araştırırken karşıma çıkan iki dükkan vardı... nüans ve besan... ilk durağımız nüans'tı... benim için büyük bir hayal kırıklığı oldu çünkü içeride doğru düzgün hiç kalıp yoktu... ya ben kıtlık zamanına denk geldim, ya da orası gerçekten öyle az çeşit olan bir yer... emin değilim, aranızda eminönü'ne sık sık giden varsa doğrusunu söylesin... neyse... tabii ki nüans'tan elimiz boş ayrıldık... sonraki durağımız besan... nüans'ın hemen az ilerisinde bir dükkan o da. almak istediğim belli kalıplar var kafamda... bi kere öncelikle büyük bi bebek body kalıbı almak istiyorum. sonra, bebek arabası ve kesinlikle beyaz şeker hamuru! ben tercihimi renkli hazır şeker hamuru satın almak yerine, beyaz renk şeker hamuru ve farklı renklerde gıda boyaları almaktan yana kullandım... gıda boyası hem daha bereketli hem de bence daha kullanışlı. kürdanın ucuyla şeker hamuruna değdiriyorsunuz ve azıcık bir miktarı bile büyük bir parça beyaz şeker hamuru renklendirmeye yeterli oluyor... kullandığınız rengin tonunu siz belirleyebiliyorsunuz. yani şeker hamurunuz açık mavi olsun istiyorsanız, azıcık boya kullanın, eğer koyultmak isterseniz, biraz daha boya ekleyebilirsiniz... bu sizin tercihinize kalmış... ben mavi, sarı ve yeşil renklerde 'fo' marka jel gıda boyası satın aldım... butik kurabiye yapmaya başlayanların genelde ilk yaptıkları gibi ben de bebek kurabiyesi yapacaktım... canım kuzenimin bir oğlu oldu ve onun için el emeği göz nuru, kıymetli bir şeyler yapmak istiyordum.... aslında şeker hamuruyla kurabiye yapımı hikayem işte tam da böyle başladı.

canım kuzenimin doğumuna çok kısa bir süre kala, aklımda ona değerli bir hediye verme fikri vardı... elbette ki her hediye değerlidir, hediyenin büyüğü küçüğü olmaz demişler... ben de yine internetten edindiğim bir fikri baz alarak, kanaviçeden yeni doğan bebekler için kullanılan, gelen misafirlerin hediyelerini takabilecekleri bir 'altın yastığı' yapmaya karar verdim.

fotoğraftan pek belli olmuyor ama tamamen acemi işi bir yastık :) hayatında ilk defa kanaviçe yapan birisine göre iyi, ancak tecrübeli gözlerle bakınca hatalar mevcut tabii ki :) bu benim hayatımda yaptığım ilk kanaviçe işi... benim için manevi değeri çok fazla...
yaşadığım acemilik şuydu: ilk önce yapmam gereken şeyi en son yaptım, yani önce çerçeve içine almam gerekirken, en son çerçeve içine aldım, doğal olarak her iki yanda bulunan balonlar, emzik ve bebeğin ismi ortalanmadı, fazla kenarda kaldı... neyse sağlık olsun, bir daha ki sefere daha bilinçli yaparım :D

eminönü serüvenimize ufak bir ara verdikten sonra alışveriş anılarıma devam edebiliriz :)))
işte anlattığım gibi kanaviçe yastık falan derken bebek kurabiyesine kadar geldik :) uzun lafın kısası, ben bu serüvenime ailemizin ilk torunu, teyzesinin kuzusu, dünyalar tatlısı oğluşumuz asil eren için başladım... her şey onun sayesinde oldu :))) bütün bu uğraşları edindiğim, içimde bu işlere bir merak olduğunu keşfettiğim için çok mutluyum... kendimi bütün bunlarla uğraşırken çok mutlu hissediyorum. konsantre oluyorum, yaratıcılığımı geliştiriyorum, başka hiçbir düşünmemeye, yalnızca anın tadını çıkarmaya çalışıyorum... kısacası 'kafamı dağıtıyorum' :)))

alışveriş turumuz en son besan'da kalmıştı değil mi ? daha fazla laf lafı açmadan ben devam edeyim... o gün malzemelerin büyük bir kısmını besan'dan aldım... istediğim ebatta ve düzgünlükte (bazı kalıplar yamuk olabiliyor, alırken inceleyin bence) bebek body ve bebek arabası kalıbı aldım... 2 kilo beyaz şeker hamuru (1'er kiloluk paketlerde) ve bebek temalı silikon kalıp aldım... bunlar dışında şeker hamurunun üzerine yazı yazmaya yarayan minik harflerden oluşan bir aparat ve 3 farklı boyda yıldız ve kalp figürleri kesmeye yarayan plastik kopatlardan da satın aldım... şimdi sizinle ufak bir hesaplama yapalım... böyle karışık karışık yazarak değil de, aşağıya liste halinde aldıklarımı yazmak istiyorum... hadi başlayalım...

eminönü besan'dan satın aldığım malzemeler:

-2 kilo beyaz şeker hamuru (1'er kiloluk ayrı paketler halinde) 20 TL
-3 farklı renkte jel gıda boyası (adeti 6 TL)
-harf basma aparatı (7 TL diye hatırlıyorum...)
-kalp kesme kopatları (1 paketin içinde 4 farklı boyda kopat var, paketi 5 TL)
-yıldız  kesme kopatları (aynı şekilde 5 TL)
-bebek body kurabiye kalıbı (fiyatını hatırlamıyorum :(((
-bebek arabası kurabiye kalıbı (bunun da fiyatını hatırlayamıyorum maalesef)
-şeker hamurunu açmak için silikon merdane (8 TL yanılmıyorsam)
-bebek temalı silikon kalıp (40 TL!!! bu silikon kalıplar neden bu kadar pahalı :((((

toplam 108 TL tuttuğunu çok iyi hatırlıyorum ama :D buradan hareketle kurabiye kalıplarının da aşağı yukarı 6-7 lira olduğunu çıkartabiliriz. aklınızda bulunsun pasta malzemeleri satan dükkanlarda taksit imkanı bulunmuyor... peşin satın almak zorundasınız... fazla çeşit satın aldığımdan mıdır yoksa cash para ile ödediğimden midir bilmem, besan'daki adam bana indirim de yaptı, 108 TL yerine 80 TL ödedim :)))) besan'dan çıktığımızda maaşımdan kalan son damlaları harcadığımın bilinciyle mutsuzluğa kapıldım... oysa ki uzun zamandır merakla beklediğim bu alışverişi gerçekleştirdiğimden ötürü mutlu olmam gerekirdi :)
besan'dan sonra bebek-nikah şekercilerinin bulunduğu sokakta bu sefer kurabiyelerimizi içine koyacağımız poşetleri ve o poşetlerin ağzını bağlamak için de cicili kurdeleler aramaya başladık... cahillik gerçekten çok kötü bir şey :D insan neyi nereden alacağını bilmeyince, ilk bulduğunu almak istiyor... burcuyla birlikte bebek şekercilerine girip girip çıktık, ayak basmadığımız dükkan kalmadı diye düşünürken, 'aa burayı nasıl görmemişiz' dediğimiz dükkanlar da çıktı karşımıza... evet, hepsine girdik... ama bence siz girmeyin, boşu boşuna yorulmayın... meraktan çatlayın ama yine de işinizin olmadığı dükkanlara girip hem enerji hem de vakit kaybetmeyin :)
ne o, güya kurdele arıyoruz, kurdele dışında her şeyle ilgiliyiz ama :P tüller, şeker süsleri, sepetler, tepsiler, kapı süsleri vs. hepsini inceliyoruz... dükkanlar zaten daracık, içerisi hep kalabalık, ortada bizim gibi ne alacağını şaşırmış bir sürü insan var :D en başta da dediğim gibi, ne istediğinizi bilmeden eminönü'ne, tahtakale'ye gitmeyin... velhasıl kelam, aradığımız kurdeleyi dükkanlardan birinde bulduk... maalesef ismine dikkat etmedim ancak içerisi gayet temiz ve düzenliydi... kasadaki teyzenin dediği gibi, sadece 'bu işi' yaptıkları çok belliydi... yani bebek şekeri süsleri satıyorlar... daha doğrusu 'baby shower' malzemeleri :))) beyaz üstüne minik mavi puantiyeli kurdele arıyorduk ve orada bulduk... kurdeleler metreyle satılmıyor, top olarak almanız gerekiyor, onu belirteyim. zaten bir top dediğimiz şey 25 metre oluyor... kurdelemizi aldıktan sonra (25 metre kurdele 3 TL) plastik poşet/bardak/tabak vs. satan dükkanların birisinden de kurabiye poşeti aldım. kurabiye poşeti dediğime bakmayın, bildiğiniz minik şeffaf poşet. (hani takı malzemeleri satan dükkanlarda bulunanlardan) tabii adamlar poşeti kiloyla sattıkları ama bize de adet olarak lazım olduğu için orada bir müddet poşet sayma işine giriştim... 100 adet poşete 0.80 TL gibi bir para ödedikten sonra, gözlerimizi dört açarak dükkanları dolaşmaya devam ettik. bu yolculuğun en başından itibaren burcu'nun ısrarla söylediği bir şey vardı, o da, koskoca eminönü'nde yalnızca iki dükkan mı var pasta malzemeleri satan? :)))
ah ben ne diyorum size, bilmeden etmeden yola çıkmayın :D biz 2-3 tane dükkan var zannederken, meğerse sokak aralarında ufak tefek birkaç dükkan daha varmış... hepsine şans eseri uğradık. hatta alışveriş istihkakımı 'maddi' olarak doldurmuş olmama rağmen, dayanamadım 1-2 kurabiye kalıbı daha aldım. (kenarları tırtıklı yuvarlak ve dikdörtgen iki küçük kalıp 4'er TL) sonra artık yorgunluğun da vermiş olduğu bir bıkkınlıkla 'hadi artık gidelim' dedik :) tam dönüş yoluna koyulmuştuk ki, karşımıza işte tam da o esnada 'fermo' çıktı... bir anda kendimizi içeride bulduk. yorgunluğun son raddesindeydik, enerjimiz tükenmiş, paralar suyunu çekmişti ama en başından beri nerede olduğunu merak ettiğimiz (!) o dükkan karşımıza çıkmıştı işte ve biz bu fırsatı kaçırmamalıydık :D içeride yok yoktu diyebilirim... öncelikle çok büyük ve ferah bir dükkan bana göre... ayrıca tahtakale kalabalığından eser yok... içeride herşey düzenli, çeşit fazla ve aslında en güzel tarafı eminönü'nün kalabalığına karışmadan, hem de iskeleden çok fazla uzaklaşmadan vapurdan iner inmez uğrayabileceğiniz bir yer... tabii artık bir şey alacak halimiz kalmadığından yalnızca raflara göz gezdirip dükkandan çıkmak durumunda kaldık... bir dahaki eminönü yolculuğumda kendime söz verdim, ilk olarak fermo'ya uğrayacağım... (merak eden varsa, fiyat olarak besan'dan farklı olduğunu söyleyemem)

işte böyle :))) aldığım malzemelerin fotoğraflarını çekip koyacaktım ancak işyerinde son iki haftadır çok yoğun olduğum için şimdilik fotoğrafsız bir yazı oldu :((( umarım haftasonu elimdeki malzemelerin fotoğraflarını çekip sizlerle paylaşabilirim...

ben kurabiye yapmak için haftasonunu iple çekiyorum, ya siz? :))))

sevgiyle kalın, kurabiye tadında :)))

bunlar benim ilk yaptığım kurabiyeler... görüldüğü gibi şeker hamuru, pişen kurabiyelerin üstüne birkaç beden büyük :))) üç aylık bebeğe 6 aylık bebeğin zıbınını giydirmiş gibi :((( çok komik görünüyorlar değil mi?

kurabiyeler fırından çıktığında hüsrana uğradım tabii... ilk denememdi ve böyle bir sonuç almam kaçınılmazdı... ancak ben 'kolay pes edebilen' birisiyim ve böyle bir hüsran yaşamak şevkimi kırdı açıkcası... tarifi, çalışmalarını çoook beğendiğim Işıl Sözer ve Berna Gürşen'in birlikte kaleme almış oldukları 'Butik Pastacılık' kitabından almıştım... (hatta Berna Hanım'ın Kanaltürk'teki programı 'Tatlı Sürprizler'de adım adım nasıl şeker hamuru ile kurabiye yaptığını izlemiştim) ancak benim elimde vanilya özütü olmadığından ben şekerli vanilin koydum içine... ölçüler deseniz allaha emanet :))) zaten bütün bu uyumsuzluğun tek sebebi 'ölçü' bence... benim elimde ne mutfak terazisi ne de ölçü kapları var... kitapta her malzemenin ölçüsü detaylı olarak verilmiş ancak şu meşhur 'coupe' ölçüsüyle... örneğin kitapta 1 kap=300 ml un yazıyor, ama bu oran pudra şekeri için aynı değil... ben de oturdum oran-orantı problemi çözer gibi 1 kap un kaç yemek kaşığı eder gibi saçma bir hesaplamaya giriştim... ortaya 47,83 yemek kaşığı gibi bir ölçü çıktı haliyle... dolayısıyla ölçülerin birbirini tutmaması kaçınılmaz oldu... aman siz siz olun, eğer butik pastacılığa başlayacaksanız elinizin altında mutlaka profesyonel ölçü kapları bulundurun, benim gibi hesap makinesi değil :(((
şimdi bu yazdıklarımdan sakın kitapta yer alan kurabiye tarifi tutarsız gibi bir netice çıkarmayın aman aman... o kitabı yazanlar, bu işin profesyoneli, kullandıkları kap, ölçü, herşey profesyonel malzeme... ve eğer siz de bu işe gönül veriyorsanız, hiçbir malzemeden sakınmayın... yok öyle vanilya özütü alamadım, şekerli vanilin koysam bir şey olmaz herhalde diye kendi kendinize malzeme değişikliklerine gidip, yorumlamayın lütfen tarifleri :))) benden naçizane bir tavsiye... :)

bir sonraki yazımda ilk eminönü maceramı paylaşacağım :)

kurabiye tadında günler diliyorum, sevgiler... 

merhaba,

ben aslı.

butik kurabiye yolculuğuma çok kısa bir süre önce başladım ve yolculuk anılarımı bir günceye dönüştürmeye karar verdim.

bu işe nasıl başladığımı, neden başladığımı ve bu yolculukta ne gibi zorluklar veyahut kolaylıklar yaşadığımı/yaşayacağımı buradan sizlerle paylaşmak istiyorum. çünkü biliyorum ki, maalesef ülkemiz 'bilgi paylaşımı' konusunda sınıfta kalacak derecede tembel...

yaklaşık bir aydır butik kurabiye yapan yetenekli bayanların sayfalarını kurcalıyorum, hepsini can-ı gönülden tebrik ediyorum ancak ortada nedense beni rahatsız eden bir şey var... o da, kimse bunu 'nasıl' başardığını anlatmıyor... kimse hikayesini anlatmıyor... herkes yaptığı kurabiyelerin fotoğraflarını çekip koyuyor... elbette bu çok güzel bir şey... neticede emeğe sonsuz saygısı olan bir insanım ancak bildiklerimizi başkalarıyla paylaşmadıktan sonra, bu yolculukta aynı zorlukları yaşayan insanlar nasıl ve nereden kaynak bulabilecekler? (özellikle türkçe kaynak)

belki de içlerindeki yeteneği keşfedemeden 'pes' edecekler...

ben henüz acemiyim, hak verirsiniz ki, yaşadığım çok tecrübe yok, ama işte tam da bu yüzden bu günceyi tutmaya başladım. günü gününe yazamasam da, butik kurabiye yapmaya heveslenen bir faninin, yani 'aranızdan biri'nin neler yaşadığına şahit olun istiyorum... bu fani neler yapıyor, neleri beceremiyor, nelere çare arıyor, neler yapmak istiyor, hepsini yazmak istiyorum... belki bir gün sizin de karşınıza çıkarım ve belki siz benim derdimin çaresi olmak istersiniz :) ne dersiniz? bildiklerimizi paylaşmak o kadar zor olmamalı ha? :)

bol paylaşım dolu günler dileğiyle...

sevgiyle kalın, kurabiye tadında... :)

(bu bloga esin kaynağı olan biberli'ye teşekkürlerimle...)